Abigail (2024): Γιατί διχάζει το κοινό και δεν είναι για όλους

Η βασική ιδέα της ταινίας είναι έξυπνη και τραβάει άμεσα το ενδιαφέρον. Μια απαγωγή που δεν εξελίσσεται όπως αναμένεται και ένα φαινομενικά ανίσχυρο θύμα που αποδεικνύεται κάτι πολύ διαφορετικό. Ωστόσο, το σενάριο δεν εκμεταλλεύεται πλήρως αυτή την ιδέα, επιλέγοντας γρήγορα τον δρόμο της υπερβολής αντί της κλιμακούμενης έντασης.

Τι κάνει σωστά

Το Abigail έχει ρυθμό. Δεν πλατειάζει, δεν κουράζει και κρατά τον θεατή σε συνεχή εγρήγορση. Οι σκηνές δράσης και τρόμου είναι έντονες, καλοστημένες και ξεκάθαρα σχεδιασμένες για να σοκάρουν. Η νεαρή πρωταγωνίστρια δίνει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ερμηνείες της ταινίας, καταφέρνοντας να υποστηρίξει έναν ρόλο που απαιτεί ταυτόχρονα αθωότητα και απειλή.

Επιπλέον, η ταινία δείχνει ότι γνωρίζει καλά το κοινό της. Δεν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως κάτι βαθύτερο απ’ ό,τι είναι και αυτό, για πολλούς, λειτουργεί υπέρ της.

Πού χάνει πόντους

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Abigail είναι ότι στηρίζεται υπερβολικά στο gore και λιγότερο στην ατμόσφαιρα. Ο τρόμος έρχεται κυρίως μέσα από τη βία και όχι από το σασπένς, κάτι που αφαιρεί ένταση όσο η ταινία προχωρά. Παράλληλα, οι χαρακτήρες γύρω από την Abigail παραμένουν μονοδιάστατοι, κάνοντας δύσκολο για τον θεατή να δεθεί συναισθηματικά μαζί τους.

Στο τελευταίο μέρος, η ταινία δείχνει να χάνει τον έλεγχο της αφήγησης, επιλέγοντας το χάος αντί για μια πιο ουσιαστική κορύφωση. Εκεί είναι που αρκετοί θεατές είτε ενθουσιάζονται είτε αποστασιοποιούνται πλήρως.

Τελική εικόνα

Το Abigail δεν είναι κακή ταινία, αλλά ούτε και η horror αποκάλυψη που κάποιοι περίμεναν. Είναι ένα έργο που απευθύνεται κυρίως σε όσους αγαπούν τον σύγχρονο, ωμό τρόμο και θέλουν απλώς να περάσουν καλά χωρίς πολλές απαιτήσεις.

Αν μπεις με τις σωστές προσδοκίες, θα το απολαύσεις. Αν όμως ψάχνεις κάτι πιο ατμοσφαιρικό ή ουσιαστικό, πιθανότατα θα σε αφήσει αδιάφορο.

Δεν είναι για όλους – και αυτό εξηγεί γιατί διχάζει.