Mandala Murders – Ένας γρίφος χωρίς λύση, μια υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα

Στην εποχή των «έξυπνων» αστυνομικών σειρών και του διεθνούς streaming ανταγωνισμού, το Netflix επιχειρεί να κάνει το δικό του ινδικό άνοιγμα στο είδος του μυστηρίου με τη σειρά Mandala Murders (ή «Δολοφονικοί Γρίφοι» όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά).

Με ένα φιλόδοξο trailer, τίτλο που γεννά προσδοκίες και μια σκηνοθετική προσέγγιση που παίζει στα όρια του μεταφυσικού, η σειρά ξεκινά με αξιώσεις. Δυστυχώς, η προσγείωση έρχεται γρήγορα… και είναι απότομη.

Ένα σκοτεινό παραμύθι χωρίς ουσία

Η ιστορία τοποθετείται στη φανταστική Charandaspur, μια πόλη που μοιάζει βγαλμένη από εφιάλτη, όπου μια σειρά δολοφονιών με τελετουργικά στοιχεία οδηγεί τη ντετέκτιβ Rea Thomas (Vaani Kapoor) σε έναν κόσμο μυστικών, cult και παλιών τραυμάτων.

Μέχρι εδώ καλά. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το «σκοτεινό παραμύθι» μετατρέπεται σε ένα αχρείαστα πολύπλοκο και φλύαρο αφήγημα, γεμάτο αναδρομές, μεταφορές και θεωρητικολογίες που τελικά καταπνίγουν το βασικό: το μυστήριο.

Πολυπλοκότητα για την πολυπλοκότητα

Η σειρά φαίνεται να μπερδεύει την πολυπλοκότητα με το βάθος. Αντί να χτίζει ένταση ή να δίνει απαντήσεις, απλώς φορτώνει τον θεατή με νέες πληροφορίες, σύμβολα και χαρακτήρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται πριν προλάβουμε να τους κατανοήσουμε.

Οι σεναριακές γραμμές ανοίγουν συνεχώς αλλά σπάνια κλείνουν με ουσία. Κάθε επεισόδιο μοιάζει περισσότερο με χαμένο κεφάλαιο από βιβλίο του Dan Brown, παρά με δομημένη τηλεοπτική αφήγηση.

Ερμηνείες που παλεύουν με το σενάριο

Η Vaani Kapoor στο ρόλο της Rea Thomas δείχνει μια σοβαρή πρόθεση, αλλά δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα όρια ενός μονοδιάστατου χαρακτήρα που λέει πολλά αλλά αισθάνεται ελάχιστα. Πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρουσία του Vaibhav Raj Gupta, του μοναδικού χαρακτήρα που αποπνέει μια εσωτερική σύγκρουση με υπόσταση. Δυστυχώς, ακόμα και αυτός χάνεται σε ένα σενάριο που δεν τον αφήνει να αναπνεύσει.

Ατμόσφαιρα χωρίς ρυθμό

Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι η σκηνοθεσία και η φωτογραφία της σειράς δημιουργούν έντονο ύφος και μια ονειρική – ή εφιαλτική – αίσθηση. Όμως τι να το κάνεις το σκηνικό, όταν η αφήγηση χωλαίνει; Η υπερβολική χρήση slow-motion, η μουσική που πιέζει το συναίσθημα και τα άσκοπα flashbacks κουράζουν και βαραίνουν την εμπειρία.

Το μυστήριο που δεν ήθελε να λυθεί

Αν μία σειρά ασχολείται με δολοφονικούς γρίφους, περιμένεις πως στο φινάλε θα λάβεις – αν όχι την απόλυτη απάντηση – τουλάχιστον μια δικαίωση ως θεατής. Αντίθετα, Mandala Murders επιλέγει ένα ημιτελές κλείσιμο που μοιάζει περισσότερο με teaser δεύτερης σεζόν, παρά με φινάλε κύκλου. Το αποτέλεσμα; Αίσθηση ανολοκλήρωτου και απογοήτευση.

Συμπέρασμα

Το Mandala Murders ξεκινά ως μια πολλά υποσχόμενη προσθήκη στο είδος των αστυνομικών θρίλερ, με ατμόσφαιρα, ερμηνευτικό δυναμικό και σκηνοθετική φιλοδοξία. Όμως πέφτει θύμα της ίδιας της φιλοδοξίας του: χάνεται σε ένα λαβύρινθο συμβόλων, υποπλοκών και περιττού μυστηρίου που δεν καταλήγει πουθενά.

Ίσως κάποιοι βρουν ενδιαφέρον στην ιδιαιτερότητά του. Όμως για εμένα, το Mandala Murders ήταν μια σειρά που ξεκίνησε ως αίνιγμα και τελείωσε ως... μπέρδεμα.