Ο Εξορκιστής: Πιστός – Η πίστη χάνεται… μαζί με την ένταση

Δυστυχώς, αυτό που πήρα ήταν ένα καλοφτιαγμένο, αλλά τελείως ανέμπνευστο και… αποστειρωμένο φιλμ που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο – και τελικά πέφτει στο κενό.

Η υπόθεση

Δύο μικρά κορίτσια εξαφανίζονται στο δάσος. Επιστρέφουν τρεις μέρες μετά – αλλά κάτι είναι πολύ λάθος. Από εκεί ξεκινά ένα ταξίδι τρόμου που περιλαμβάνει γονείς σε απόγνωση, γιατρούς που σηκώνουν τα χέρια ψηλά και φυσικά, έναν εξορκισμό που (υποτίθεται) θα φέρει τη λύτρωση. Ένα μοντέρνο update στον κλασικό εφιάλτη. Μόνο που λείπει ο ίδιος ο εφιάλτης.

Τι δεν δούλεψε

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι δεν φοβίζει. Μπορείς να έχεις ανατριχιαστικά μάτια, κορίτσια με φωνές αλλοιωμένες και σταυρούς που παίρνουν φωτιά — αλλά αν όλα αυτά γίνουν χωρίς ρυθμό, χωρίς πραγματική κορύφωση και χωρίς ουσία, χάνεται το νόημα.

Η ιστορία δεν εμβαθύνει στους χαρακτήρες. Οι γονείς των κοριτσιών, αντί να μας συγκλονίσουν με την αγωνία και την απελπισία τους, μοιάζουν περισσότερο σαν φορείς κλισέ παρά σαν άνθρωποι. Η διαδρομή από την απιστία στην πίστη, από τον ορθολογισμό στον πνευματικό τρόμο, είναι τόσο επιφανειακή που περνά και δεν ακουμπά.

Επίσης, υπάρχει μια προσπάθεια να χωρέσει μέσα στην πλοκή ένα πολυπολιτισμικό πάνελ εξορκιστών, που ενώ θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον, τελικά μοιάζει με check-list για «να τους βάλουμε όλους». Δεν δίνεται βάρος σε κανέναν. Είναι απλώς παρόντες, χωρίς δραματική ουσία.

Και το πιο απογοητευτικό; Το φινάλε. Εκεί που περιμένεις να έρθει η λύτρωση ή η τελική ανατροπή – έρχεται απλώς η... τελική σκηνή. Άτονη, άψυχη, προβλέψιμη.

Τι δούλεψε

Δεν είναι όλα για πέταμα.

Η ατμόσφαιρα έχει στιγμές δύναμης. Η φωτογραφία είναι προσεγμένη, οι εσωτερικοί χώροι έχουν κάτι το σκοτεινά απειλητικό και η σκηνοθεσία στις σκηνές εξορκισμού, αν και κάπως στυλιζαρισμένη, καταφέρνει να προκαλέσει μερικά σφιξίματα.

Επίσης, η επιστροφή της Ellen Burstyn ήταν μια ωραία νότα. Μπορεί ο ρόλος της να μην αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, αλλά η παρουσία της δίνει μια αίσθηση συνέχειας με το πρωτότυπο που εκτιμάται.

Η προσπάθεια να μιλήσει η ταινία για την απώλεια, τη θρησκευτική πίστη, την ανάγκη για νόημα σε συνθήκες απόγνωσης, είναι φανερή. Το πρόβλημα είναι ότι μένει στις προθέσεις και δεν γίνεται ποτέ συναίσθημα.

Συμπέρασμα

Το Ο Εξορκιστής: Πιστός είναι μια ταινία που ήθελε να σεβαστεί το όνομα που κουβαλάει, αλλά τελικά το σκιάζεται τόσο πολύ που δεν τολμά ούτε να το αμφισβητήσει, ούτε να το ανανεώσει. Παραμένει παγιδευμένη ανάμεσα στη νοσταλγία και στο μοντέρνο φόβο, χωρίς να καταφέρνει να σταθεί με τη δική της ταυτότητα.

Αν ψάχνεις μια ταινία τρόμου που να σε στοιχειώσει, να σε κάνει να κλείσεις τα φώτα με προσοχή, να την κουβαλάς μαζί σου και μετά — κοίτα αλλού. Μια ταινία που ξεχνιέται λίγο μετά τα credits, παρόλο που έχει όλα τα συστατικά για κάτι καλύτερο.