Nonnas – Η καρδιά της ιταλικής κουζίνας χτυπά δυνατά… αλλά δεν σε ταΐζει όσο θα μπορούσε

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που τις βλέπεις όχι για να σε εκπλήξουν, αλλά για να σε αγκαλιάσουν. Να σου προσφέρουν την κινηματογραφική εκδοχή ενός πιάτου μακαρονάδας της γιαγιάς: γεμάτο αγάπη, γνώριμο άρωμα, λίγη μελαγχολία και πολλή νοσταλγία.

Το Nonnas του Netflix προσπαθεί να είναι ακριβώς αυτό. Και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνει — μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως κάτι λείπει από τη συνταγή. Η ταινία βασίζεται στην πραγματική ιστορία του εστιατορίου Enoteca Maria στη Νέα Υόρκη, όπου γυναίκες-γιαγιάδες από όλο τον κόσμο μαγειρεύουν τις παραδοσιακές συνταγές τους για τους πελάτες.

Εδώ, η ιδέα μεταφέρεται στη μυθοπλασία μέσα από τον Joe Scaravella (Vince Vaughn), έναν άντρα που μετά από μια προσωπική απώλεια, αποφασίζει να ανοίξει ένα μαγαζί στο Staten Island και να το γεμίσει με… nonnas από κάθε γωνιά της Ιταλίας.

Η ταινία και οι "γιαγιάδες της ψυχής"

Από την πρώτη σκηνή, είναι φανερό πως το Nonnas επενδύει στο συναίσθημα. Με μια μουσική υπόκρουση που θυμίζει ιταλική γιορτή, έντονα χρώματα στην κουζίνα και ένα μοντάζ από φαγητά που σου ανοίγουν την όρεξη, η ταινία δημιουργεί αμέσως μια γλυκιά θαλπωρή. Ο Joe, ένας άντρας που παλεύει με το πένθος, βρίσκει καταφύγιο στις μνήμες της μητέρας του – και αποφασίζει να τιμήσει τις γυναίκες σαν εκείνη: δυνατές, θορυβώδεις, αληθινές, και γεμάτες ιστορίες.

Εδώ έρχονται οι "nonnas": Susan Sarandon, Lorraine Bracco, Talia Shire και Linda Cardellini, τέσσερις γιαγιάδες που κουβαλούν τα δικά τους τραύματα, τις γεύσεις τους και τη μοναδική ιταλική ενέργεια που κάνει κάθε σκηνή τους να μοιάζει με οικογενειακό τραπέζι. Κάποιες είναι πιο αστείες, άλλες πιο σκληρές, όλες όμως συμβολίζουν κάτι παραπάνω από μαγείρισσες — είναι ο συναισθηματικός πυρήνας της ταινίας.

Όμως, όσο κι αν αγαπάς τη μυρωδιά, περιμένεις και το φαγητό...

Κι εκεί κάπου ξεκινά το πρόβλημα. Το Nonnas έχει το κατάλληλο περιβάλλον, τη σωστή ιδέα, ακόμα και μια δόση συγκίνησης. Αλλά η πλοκή του μένει προβλέψιμη και επίπεδη. Το σενάριο δεν τολμά να πάει παραπέρα. Ξέρεις σχεδόν από την αρχή ποιοι χαρακτήρες θα αλλάξουν, πώς θα λυθούν τα προβλήματα και ποια θα είναι η “κάθαρση” στο τέλος.

Η ταινία θέλει να είναι κωμωδία, αλλά δεν γελάς δυνατά (σίγουρα όμως θα χαμογελάσεις σε πολλά σημεία). Θέλει να συγκινήσει, αλλά δεν κλαις. Δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να σε συνταράσσει ή να ανατρέπει τις προσδοκίες.

Ίσως το μεγαλύτερο χαμένο στοίχημα είναι ότι δεν εμβαθύνει αρκετά στις ίδιες τις γιαγιάδες. Ενώ παρουσιάζονται με γλύκα, δεν αποκτούν το βάθος που θα τους άξιζε. Δεν μαθαίνουμε αρκετά για τις ζωές τους, για το γιατί μαγειρεύουν, για το ποιο είναι το παρελθόν που κουβαλούν. Κι έτσι, αντί να αισθανόμαστε πως μιλάμε με αληθινές γυναίκες, συχνά μοιάζουν με ρόλους – με «χαριτωμένα στερεότυπα».

Τελική εντύπωση

Το Nonnas είναι μια γλυκιά, ευχάριστη, τρυφερή ταινία. Αν το δεις με χαμηλές προσδοκίες και αγάπη για την ιταλική κουζίνα (και για τις γιαγιάδες που όλοι λίγο-πολύ είχαμε στη ζωή μας), θα περάσεις καλά. Είναι μια ωδή στην απλότητα, στην παράδοση και στις γεύσεις που φτιάχνονται με αγάπη και μνήμες. 

Ιδανικό για Κυριακάτικο απόγευμα με μακαρόνια στο πιάτο να το δεις με όλη την οικογένεια και να περάσεις καλά. Αλλά όχι κάτι που θα σε κάνει να πεις «να μια ταινία που θα θυμάμαι». Δεν έχει τις κινηματογραφικές κορυφώσεις που θα το κάνουν να ξεχωρίσει από άλλα feel-good δράματα. Είναι, απλά, μια καλή συνταγή που ακολουθήθηκε πιστά — χωρίς την πινελιά εκείνη που θα την έκανε μοναδική.