Είδαμε το "28 Weeks Later" στο Netflix – Για να μην χρειαστεί να το δείτε εσείς

Η συνέχεια του εξαιρετικού "28 Days Later", που είχε αλλάξει το είδος το 2002, βρίσκεται πλέον διαθέσιμη στο Netflix. Και επειδή κάποιοι πρέπει να θυσιαστούν για το κοινό καλό… το είδαμε εμείς για να μην χρειαστεί να το δείτε εσείς.

Η υπόθεση – Ξεκινάμε καλά... υποτίθεται.

Έξι μήνες μετά το ξέσπασμα του ιού Rage που διέλυσε το Λονδίνο, ο βρετανικός στρατός μαζί με τις αμερικανικές δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν μια "πράσινη ζώνη" στο κέντρο της πόλης, ώστε οι επιζώντες να επιστρέψουν και να αρχίσει η ανοικοδόμηση. Όλα μοιάζουν να μπαίνουν σε μια σειρά... μέχρι που – φαντάζεστε – κάτι πάει πολύ στραβά και το χάος ξεσπά ξανά.

Τι δουλεύει

Ας ξεκινήσουμε με τα θετικά, γιατί δεν είμαστε άδικοι. Το άνοιγμα της ταινίας είναι απλά συγκλονιστικό. Μια σκηνή καθαρής αγωνίας, άψογης σκηνοθεσίας και έντασης που σε κολλάει στην οθόνη. Αν η υπόλοιπη ταινία ήταν έστω κοντά σε αυτό το επίπεδο, θα μιλούσαμε αλλιώς τώρα.

Η ατμόσφαιρα παραμένει ζοφερή, τα πλάνα του ερημωμένου Λονδίνου παραμένουν εντυπωσιακά και η μουσική επένδυση κάνει εξαιρετική δουλειά στο να σε κρατά σε διαρκή ένταση.

Τι πάει εντελώς στραβά

Από εκεί και πέρα όμως… το σενάριο αρχίζει να καταρρέει χειρότερα και από τον κοινωνικό ιστό της ταινίας. Οι χαρακτήρες παίρνουν αποφάσεις που ούτε σε b-movie δεν βλέπεις.

• Οικογενειακό δράμα τοποθετημένο με το ζόρι στο κέντρο της ιστορίας.

• Παιδιά που μπαίνουν σε ζώνες καραντίνας επειδή… έτσι.

• Στρατιωτικοί που πηγαίνουν από το "ελέγχουμε τα πάντα" στο "πυροβολούμε ό,τι κινείται" μέσα σε τρία λεπτά.

Η λογική απουσιάζει επιδεικτικά, ενώ η ταινία μοιάζει να ανακυκλώνει το ίδιο κυνηγητό ξανά και ξανά, μέχρι που... απλά τελειώνει. Χωρίς ιδιαίτερο βάθος, χωρίς πραγματική κορύφωση κάτι που μετά από λίγο αρχίζει να σε κουράζει.

Το μεγάλο πρόβλημα

Το "28 Weeks Later" υποφέρει από αυτό που λέμε "σύνδρομο sequel". Προσπαθεί να γίνει πιο μεγάλο, πιο εκρηκτικό, πιο γεμάτο, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται πιο κενό. Εκεί που το πρώτο φιλμ ήταν μια σκοτεινή, σχεδόν ποιητική ματιά στην ανθρώπινη φύση μέσα στην καταστροφή, εδώ έχουμε μια action horror ταινία που τρέχει χωρίς να ξέρει προς τα πού.

Τελικά αξίζει;

Αν είστε hardcore fans του είδους, αν λατρεύετε τα ζόμπι, τις εκρήξεις και τους πανικόβλητους ανθρώπους που τρέχουν… πιθανόν να περάσετε καλά. Αλλά αν ψάχνετε κάτι με ουσία, ατμόσφαιρα και χαρακτήρες που δεν θες να φωνάξεις "ΜΗΝ ΠΑΣ ΕΚΕΙ!", τότε... καλύτερα αφήστε το.